สมาธิเคลื่อนที่กับข้อคิดข้อธรรม ๑๒

๑.แม้ไม่มีธรรมแต่ผลรวมของความเจ็บและตายนับครั้งไม่ได้(อนันต์ครั้ง)จะสอนเรา ทำให้สวิงเข้าสู่กระแสอริยะเพราะสติตั้งและงอมในทุกข์ รู้ทุกข์ เหตุแห่งทุกข์ เจ็บมากๆปัญญายิ่งเกิด เช่น เมื่อมีเหงื่อ เลือด น้ำตา เงิน ทรัพย์ไหลออกเราจะจำและพิจารณา.....เจ็บไม่จำช้ำจนตาย

๒.โกรธเขาเราโง่เพราะรู้ไม่จริง ถ้ารู้ใจก็ยอมรับเข้าใจในเหตุปัจจัยกลับเมตตาสงสารเขา

๓.อย่าหนีรถคันเก่า บ้านหลังเก่า ข้าวของเก่า ติดวัตถุจิตก็ถูกทำร้าย ยิ่งปรารถนาทุกข์จะเข้าแทนที่ เด็กๆร้องตาย ร้องยาวพอแก่เริ่มแน่ชัด

๔.ทยอยหายกันไปเรื่อยๆ ที่ละคน สองคน หลายๆคน แตกดับกันหมด ย้อนเวลาไม่ได้ ณ จุดๆหนึ่งหรือตำบลที่ของเส้นทางอนันต์ในสังสารวัฏ แต่จิตดวงนี้ยังท่องไปตามภพภูมิน้อยใหญ่ตามกฎกรรมที่ทำมา ไม่มีใครช่วยใครต่อให้เป็นพระเจ้า เทพเซียนน้อยใหญ่ หมอหรือห้อมล้อมเดินกันมาเป็นกลุ่มใหญ่ก็ช่วยไม่ได้ เมื่อกรรมสำเร็จ บาปให้ผล สายไปเสียแล้ว

๕.เราต่างไม่รู้เลยว่าจะอายุสั้นหรือยาว จะป่วยเป็นโรคอะไร จะตายตอนไหนเมื่อใด ทั้งตายแล้วจะได้เกิดเป็นอะไรก็ไม่รู้ แต่ถ้าบาปไม่ก่อ มีบุญกุศล ปรโลกหน้าก็ไม่ต้องกลัวจะเห็นภูมิที่จะไป และมีความอาจหาญต่อยมบาล หากินแล้วก็ดับ หากินเบาๆ อยู่ก็เย็นไปก็เย็น อยู่กันไม่กี่วันคืนก็ไป เอาเปรียบเอากำไร ตายกันหมดจบกันหมด เวลาเหลือน้อย

๖.ยิ่งไม่พอ ยิ่งเดือดร้อน ยิ่งก่อภพ ยิ่งติดใจ ยิ่งจม ยิ่งเมา ติดอยู่ในสังสารวัฏ

๗.โบสถ์ วิหาร เจดีย์ บทสวด พุทธรูป รูปปั้น เครื่องแต่งกาย สถานะ บทบาทเป็นเพียงเครื่องมือหรือสิ่งงามเพื่อเป็นแนวทางให้ก้าวไปแต่ไม่พึ่งติดผูกจะทำให้จมหรือเมาจะไม่เห็นสัทธรรมที่แท้จริง จุดสำคัญอยู่ที่จิต คิดดี พูดดู ทำดี มีสัจจะรักษาหน้าที่เสมอๆ หรือมรรค ๘ หรือศีลสมาธิปัญญาหรือประคองจิตมิให้เกิดอกุศลถ้าเกิดชำระด้วยปัญญาชำระขัดเกลาไปทุกๆวันจนขาวรอบ การประพฤติธรรมสำคัญอยู่ที่จิตต้องฝึกสติจนเป็นมหาสติเพื่อให้สติกำหนดรู้ทันคุมจิตมิให้ผิดธรรม เวลาของเราใกล้จะหมดแล้ว...รูปังอนิจจัง รูปังอนัตตา

๘.ผู้ยิ่งใหญ่ที่ไม่มีธรรมขาดธรรมแห่งอำนาจชีวิตจริงไม่สุข ระแวงเพราะทำเขาไว้เยอะหาคนที่จริงใจด้วยก็ยากที่เดินตามเข้าใกล้ก็หวังแต่จะได้เท่านั้น สุดท้ายไปคนเดียวเจ็บคนเดียว รับเต็มๆ สำเร็จเอกลาภชาตินี้ภพนี้แต่ไม่คำนึงถึงภพภูมิถัดไปอันตรายเป็นผีร้องไห้ การเป็นไอ้จุกไอ้แกะไอ้จิ๋วไอ้จ่อยดีแล้วไม่ต้องเหนื่อยใจมีหน้าที่ใดก็ทำไปนะและอย่าไปขัดคอขัดใจเขานะ(ขัดคอก็เวรอยู่ไม่สุข) ไม่เชื่อฟังผู้ใหญ่จะเกิดผลกรรม

๙.รู้ในสิ่งที่ใช้เข้าใจในสิ่งที่จากเพราะทุกสิ่งจะจากเราไปและเราเองก็กำลังจะจากโลกนี้ ๖๐ ปี แล้วนะ ๗๐ ปี แล้วนะ ไม่ต้องไปคุยนะว่าเรามีร้อยล้าน พันล้าน มีนี้มีนั้นมีโน้น เป็นนี้เป็นนั้นเป็นโน้น และไม่ต้องไปแต่งสวยร่างมันพังแล้วพังเสื่อมแล้ว แต่พึ่งรู้ในภพภูมิที่จะไปดีกว่า  เวลาเหลือน้อย ส่วนเด็กต้องหมั่นเพียรเรียนรู้ พอโตหน่อยอะไม่ควรมีอย่ามีนะเดี๋ยวมันทำร้ายจิตเรา ดิ้นตายเลย เหนื่อยตายเลยนะ

๑๐.ชีวิตอยู่ความดิ้นรนมากหยุดไม่ได้ ถ้าให้ความตายมาหยุดจิตก็เศร้าหมอง เมื่อขยับฐานะหรือสถานะภาระก็เพิ่มขึ้น ขึ้นไปทำไม แม้ไม่ลงเขาก็ให้ลง เจ็บนะ

๑๑.เราลำบาก เราเหนื่อย เราหิว เราไม่ได้พัก เราไม่ได้หยุดแบบคนอื่นเขาก็ไม่เป็นไรเพราะเราเลือกเกิดไม่ได้ เหตุปัจจัย ความเป็นมา หรือกฎกรรมจึงได้ดำเนินมาอย่างนี้เป็นอย่างนี้ แต่ขอให้เราทำหน้าที่ของเราให้ดี(อาชีพชอบ ทำชอบ)บุญบารีก็เกิดใจเราก็สงบ แต่เราไม่รู้กลับไปอยากนี้อยากนั้นอยากโน้น ใจเราก็ไม่สงบได้มาแล้ว หรือไปมาแล้วก็เกิดทุกข์เดือดร้อน เสียเงิน เสี่ยง หรือสุดท้ายก็ได้แค่โลง ถูกสุขหลอกไปทุกข์

๑๒.มนุษย์สัตว์ต่างด้วยสติปัญญา อุปนิสัย เหตุปัจจัย ความเป็นมาทั้งภูมิจิตภูมิธรรมแต่เป็นสัตว์บำเพ็ญและพัฒนาที่จะเข้าถึงความจริง(ปรมัตถธรรม)เพื่อยุติสังสารวัฏหรือไม่เวียนว่ายตายเกิดอีกหรือนิพพาน

๑๓.การรักษาจิตคือการไม่ทำบาป

๑๔.แม้ความตายรอเบื้องหน้าก็เปลี่ยนความเชื่อความเข้าใจความคิดความเห็นให้เขาเห็นความจริงก็ไม่ได้เป็นดวงจิตที่มืดบอดเป็นกรรมของสัตว์ที่ได้สะสมมา มนุษย์สัตว์ต่างเห็นความจริงไม่เสมอกัน ถ้าเห็นแจ้งชัดก็ปลอดอวิชา ไม่เมา ไม่หลง ไม่ติดในภพในรูปตัวตนคนสัตว์ต้นไม้สิ่งของ

๑๕.มนุษย์ที่แสดงกันอยู่ของจริงหรือของปลอม เสแสร้งหรือมายา พูดจริงหรือหลอก ยิ้มหรือเลศนัย ให้จริงหรือหลอกใช้ ลิเกๆ มนุษย์ไม่มีศีลคนไม่มีธรรมก็ย่อมหลอกและเบียดเบียนกันเป็นธรรมดาแต่ก็ต้องชดใช้มีวิบาก

๑๖.ยิ่งให้ใจก็สละ ยิ่งขอใจก็อยาก ใจที่ไม่มีธรรมจะมีแต่ความอยาก

๑๗.ไม่มีไม่ทุกข์ ถ้ามีมีตามกำลังถ้าเกินจะเดือดร้อน เจ็บ เจ็บยาว แต่ถ้ามีมากก็จะไม่อยากตายจะมีปัญหาต่อภพภูมิที่จะไป

๑๘.คบคนเช่นใดก็เป็นคนเช่นนั้น คบคนก็เป็นคน คบสัตว์ก็เป็นสัตว์

๑๙.ไม่พอใจในหน้าที่การงาน ถิ่นที่อยู่ บุคคล ฐานะ สิ่งที่มีที่เป็นที่ได้หรือสิ่งที่ถูกกระทบสัมผัสใจก็เป็นทุกข์ ยอมรับมันให้ได้ใจจะได้เป็นสุขเพราะทุกสิ่งที่เกิดขึ้นมีเหตุปัจจัยความเป็นมาและจะแปรเปลี่ยนสลายดับไป อย่าไปทุกข์กับมัน เดี๋ยวมันก็ผ่านไป เราไม่ได้อยู่เช่นนี้เลยไปหรอก เดี๋ยวมันดีเองๆ ทำหน้าที่ของเราให้ดี

๒๐.ทิฎฐิ มานะบดบังปัญญา เอกลาภ สักการะฆ่าคนโง่

๒๑.กรรมใดที่ทำแล้วเดือดร้อนใจภายหลังต้องมีโศกาและเสียหาย จิตจะไม่สงบ แม้คิดบวกได้ก็ไม่นานเป็นเพียงอุบายข่มจิตหลอกตนทั้งปัญหาหรือเหตุที่สร้างไว้ก็ยังไม่ได้รับการพิจารณาหรือถูกแก้ไข แต่จิตที่บันทึกกรรมนั้นก็มีสัญญาปรากฏผุดขึ้นเนื่องๆ จิตย่อมเศร้าหมอง ควรเว้นกรรมไม่ดีเสีย (บาปไม่ทำเลยดีกว่า)

๒๒.กุศลนำสัตว์ให้ไปเกิดในทางเจริญ อกุศลนำสัตว์ไปสู่อบายภูมิ จิตบันทึกในสิ่งที่ทำในกรรมที่ก่อแต่ละขณะๆตามฟังก์ชันเวลาให้ผลทั้งปัจจุบันและอนาคต เช่น คนแก่ที่ทำกรรมไม่ดีมาจะนั่งคิดนึกเรื่องราวในอดีตหลายต่อหลายเรื่อง ใจก็ไม่สงบใบหน้าก็คล้ำดำหมอง แววตาน้อยลงๆ

๒๓.โทษของความอยากมองเห็นได้ยาก มันชั่งหนาวเหน็บและซ่อนความเจ็บไว้ คลายช้า เจ็บนาน ชั่งเป็นยางเหนียวถึงเจ็บซ้ำบ่อยๆอีกก็ไม่แน่ใจ แต่ถ้าถี่ๆ ชัดๆ เต็มๆ สติจะตั้งเพียงพอที่จะเพ่งพินิจพิจารณาเหตุปัจจัยได้บ้าง แต่ถ้าจะให้ต้องเจริญภาวนาบ่อยๆมีอุบายวิธีตัดหรือดับ เจ็บไม่จำช้ำจนตาย เด็กหรือคนที่ไม่เห็นทุกข์เจ็บตาย ร้องตายร้อนนานเพราะความไม่รู้ แม้เจ็บอยู่ร้องอยู่ก็ไม่รู้ ส่วนชราจะรู้เนื่องจากสะสมเจ็บมาและมีการเพ่งพินิจ

๒๔.อัตภาพนี้แปรปรวนอยู่ตลอด มีอาพาธเป็นมูลทนอยู่ไม่ได้ ไหลลงสู่ดิน อยู่กันคนละแวบยึดติดผูกพันแน่นเหนียวไปทำไม เอาไปไม่ได้เว้นบุญและบาป

๒๕.ยิ่งรู้ยิ่งดับเย็นใจก็สงบไม่เร้าร้อนดิ้นรนทะยานอยาก สุญโญแตกดับกันหมดหาไปทิ้งหาไปทำไม

๒๖.การทำบุญที่หยาบที่สุดคือการให้ทานค่าดังเม็ดกรวดเม็ดทราย แต่ถ้าเพียรแผดเผา ขัดเกลาถอดถอนชำระกิเลสก็เป็นบุญขั้นสูงสุดค่าดังเพชรเม็ดงามๆ แต่แค่เพียงมีศีลก็เยี่ยมแล้ว

๒๗.โลกคือหมู่สัตว์และสุสานเป็นเวทีแห่งภูมิภพเวียนเกิดดับไม่รู้จบออกได้ทางเดียวคือ มรรค ๘ เพื่อไม่ต้องเกิดอีก ไม่ใช่ไสยศาสตร์แต่เป็นวิทยาศาสตร์ลิมิตฟังก์ชันเวลาอนันต์เหตุปัจจะโย....

๒๘.ทำกรรมใดใจก็เห็นเป็นกฎสะท้อนยากที่จะลบเป็นแผลใจเหมือนไฟเลีย ทำหรือสะสมกรรมไม่ดีขาดทุนขยายภพภูมิ และอย่าอยู่คนเดียว

๒๙.สมบัติของโลกเป็นสิ่งชั่วคราวเป็นของคนมีชีวิต ชีวิตจะหมดแล้วนะ

๓๐.จิตสงบเพราะมีปกติมาก่อน(เห็นชอบคิดชอบทำชอบพูดชอบอาชีพชอบ)หรือมีศีลถ้าไม่ปกตินั่งหรือทำสมาธิไม่ใช่เป็นเพียงรูปแบบ ท่า หรือเท่ ฝึกสติเห็นจิต ใจนึกใจคิดกุศลหรืออกุศลแล้วประคองรักษา หาอุบายวิธีหรือพิจารณาเหตุปัจจัยดับอกุศลที่เกิดทุกข์ใจก็ดับ ถ้าเพียรชำระบ่อยๆจิตก็สะอาด

๓๑.เชื่อธรรมชีวิตไม่วิบัติ ฟังประเทศโทษก็ไม่มี เคารพอาวุโสเข้าธรรม บูชาอริยะถึงธรรม คารวะผู้ใหญ่ไม่มีตาย อยู่สบาย แต่ถ้าโวยวายฟ้าดินก็ลงโทษ ผู้มีอำนาจก็จัดการ เคารพเชื่อฟังเป็นกฎธรรมด้วยเหตุสัตว์เล็กสัตว์ใหญ่

๓๒.ชีวิติที่ไม่ฉิบหายคือชีวิตที่ได้ยินพระสัทธรรม พุทโธ! โอ้โฮ ธัมโม! โอ้โฮ สังโฆ!โอ้โฮ

๓๓.ไม่พึงถือสาเอาความหรือติดใจกับคำพูดหรือการกระทำของมนุษย์ผู้กิเลสหนาเพราะเขาไม่รู้และติดอยู่ในภพมานาน ใจรู้ไม่ยึด ใจยึดติดยังไม่รู้

๓๔.เรามีโรคเบาหวาน ไขมัน ความดันก็ไม่เป็นไร หรือตับ ไต ปอด หัวใจเราเสื่อมก็ไม่เป็นไร หรือไขข้อ กระดูก ฟันเราไม่ดีก็ไม่เป็นไร หรือเราจะลุกโอยนั่งโอยก็ไม่เป็นไรเพราะร่างกายเป็นรังของโรคบังคับบัญชาไม่ได้ มันไม่เที่ยงและเสื่อมลงไปแล้วทุกๆขณะๆ เป็นธรรมดาตั้งอยู่ได้ไม่นาน.....ก็ต้องแตกดับ

๓๕.เมื่อเห็นคนงามหรือหล่อหรือสวยพึงกำหนดเพื่อละกำหนัด(กำหนัดรีบกำหนดหรือกำหนดรู้หรือมีสติกำหนดรู้ความนึกคิดอารมณ์ความรู้สึก) โดยระลึกอสุภะ(อสุภสัญญา)จะคลาย....ดับ หรือภาวนาว่า ตกขาวๆ,พังผืดๆ,เมือกๆ,หนองในๆ หรือผม ขน เล็บ ฟัน หนัง หรือเนื้อ เอ็น กระดูก หรือคำใดๆ หรือมโนทุบหัวหรือศีรษะให้แตกจะเห็นเยื่อมันสมองในกะโหลกศีรษะ......เพื่อข่มหรือหยุดการปรุงแต่งจิตหรือใช้วิธีพิจารณาให้เห็นทุกข์โทษภัยเพื่อละเพื่อวาง (ต้องมีปัญญาละ วาง หรือไม่ยึด ส่วนละๆยึดๆ วางๆยึดๆไม่ใช่ปัญญาเป็นเพราะเจ็บ เจ็บจริง แต่พอหายเจ็บเอาอีก

๓๖.ไม่มีแต่อยากมีดิ้นรนจนตาย แต่ถ้ายิ่งมีมากก็ยิ่งอยากใหญ่ แต่ร่างไม่ไปด้วย หากินต้องดูวัย เวลา สังขาร เหตุปัจจัยและสิ่งเกื้อกูลอิงอาศัย

๓๗.พระเจ้าเทพเซียนไม่ใช่ที่พึ่ง โบสถ์วิหารเจดีย์ก็ไม่ใช่ที่พึ่ง ที่พึ่งที่แท้จริงคือธรรมหรือบุญหรือมรรค ๘ ติดเปลือกไม่เห็นธรรม สละโลกไม่ได้

๓๘.ใจที่ไม่มีธรรมะจะมีแต่ความอยากตั้งอยู่ในทุกข์จบไม่ลง

๓๙.หลายคนหวังที่จะมีความสุขในปั้นปลาย เข้าใจผิดความสุขต้องมีทุกวัน วันไหนไม่มีความสุขวันนั้นขาดทุนทางจิตวิญญาณ เช่น หงุดหงิด คับแค้น เคือง โกรธ ฟุ้งซ่าน อยาก วิตก หดหู่หลายนาทีหรือนานหรือหลายครั้งวันนั้นขาดทุนแล้ว แล้วเราจะมีชีวิตอยู่ได้สักกี่วันกี่คืน อายุยืนอายุสั้นไม่มีใครรู้

๔๐.คบกับผู้มีอิทธิพลเราก็อยู่ใต้เขา จิตก็ไม่อิสระปิดทางธรรม พระพุทธเจ้าทรงสอนไม่ให้คบคนพาล แม่ก็บอกคบคนดีนะลูก คบผิดคนเจ็บตัวเจ็บใจมีภัย

๔๑.ธรรมแท้ต้องละกิเลส ไม่ยึดตัวไม่ตนยึดคนยึดธาตุ ติดวัตถุติดเอกลาภไม่ใช่ของจริง ของจริงต้องสละโลก

๔๒.สูงสุดแห่งบุญคือการเข้าถึงปัญญา....เพราะปัญญาชำระ ขัดเกลา ถอดถอนกิเลสน้อยใหญ่

๔๓.เวลากำลังไล่เราออกจากโลก จับๆ ต้องๆ แล้วก็ไป...หวังหรือจะได้กลับมาอีกขึ้นมาอีก เว้นแต่มีศีล หรือเดินตามมรรค ๘

๔๔.คนหยาบไม่สะดุ้งต่อบาป ภพภูมิน้อยใหญ่จะสอนเขาไปเรื่อยๆ

๔๕.จิตที่ยังติดอยู่ประกาศอิสรภาพทางจิตวิญญาณไม่ได้

๔๖.ไม่พอชีวิตลำบาก ได้มากก็เป็นห่วงและถ้าทุ่มสุดตัววันที่ต้องเดินออกจากโลกจิตจะยอมรับไม่ได้ทุคติอันมีหวังภพภูมิมิงดงาม

๕๗.ความสุขสบายเป็นเปลือกของชีวิต แต่ความสงบใจหรือความดับเย็นเป็นแก่นของชีวิต

๕๘.คนสร้างบารมีได้(ทานศีลภาวนา)เป็นสัตว์บำเพ็ญ แต่ถ้าเป็นหมูเป็นหมาหรือเป็นนกหนูปูปีกสร้างบารมีไม่ได้ เทวดานางฟ้าไม่เห็นทุกข์ไม่เห็นธรรมแต่ถ้าได้ฟังธรรมอาจเห็นหรือบรรลุได้

๕๙.ได้เงินมาแล้วทำไมเอาไปทิ้งเหวทิ้งทะเล เช่น ผ่อนหรือซื้อบ้านหรือรถหรือวัตถุราคาแพงและหรือเกินกำลังแห่งตนหรือใช้ไม่คุ้มหรือต้องมาดับมาจากไม่ได้ใช้

๖๐.ตั้งอยู่ในธรรม ยินดีในธรรม เพ่งพินิจพิจารณาในธรรมถึงธรรมเห็นธรรม ธรรมะไม่ได้อยู่ที่การไหว้พระ สวดมนต์ ตักบาตร ทำวัตรเช้าเย็นหรือเอาปิ่นโตไปถวายแต่การกระทำเช่นว่านั้นเป็นเพียงพื้นธรรม เริ่ม ทำไมไม่ขึ้นชั้นมัธยม ไม่ขึ้นชั้นมหาวิทยาลัย ทำไมไม่ทำวิจัย แล้วไหว้พระทำไม สวดมนต์ทำไม.........ทำไม แล้วจะสละโลกได้หรือจะดับทุกข์ได้อย่างไร แสดงว่าทุกข์ยังไม่พอ เจ็บคงยังไม่พอใช่ไหม

๖๑.เมื่อเราเห็นความตายรออยู่ข้างหน้า ทั้งที่มันใกล้เข้ามาและอยู่ใกล้ๆตัว บ้างหรือเท่าปลายหัวไม้ขีดพร้อมที่จะจุดไฟ เช่น ผู้ที่มีโรคภัยไข้เจ็บ ผู้สูงวัย ความอยากความหวังมันก็เบาลง ใจเราก็สงบเริ่มมีอิสระรู้สึกเย็นจนยิ้มมีพลัง เห็นผู้ที่หวัง มั่นหมายหรือดิ้นรนอยู่ แบกอยู่ ว่าเขายังไม่รู้ เขาต้องเหนื่อยต้องเจ็บอีกเยอะต้องพลัดพรากสูญเสียในสิ่งนั้นสิ่งโน้นหรืออีกหลายสิ่ง ต้องผ่านสมรภูมิทุกข์

๖๒.ผู้ขอคือผู้อ่อนแอไม่ได้ยืนด้วยตนเองไม่อดทนและเพียรปัญญาจะเกิดแต่ผู้ให้คือผู้แข็งแรงยืนได้ด้วยตนเองอดทนและเพียรยังเกิดปัญญาแก่ตน

๖๓.แก่แล้วไม่เรียกร้องอะไรเพราะอยู่ไม่กี่วันคืน ทั้งบาปก็ไม่ได้ก่อบุญก็มีบ้าง พอรู้แล้วภพที่จะไป ได้มาก็สุขไม่มากกว่านี้

๖๔.เราต่างไม่รู้ว่ามาจากไหนกันและจะไปที่ไหนกันก็ไม่รู้ แต่ถ้ามีธรรมก็รู้ภูมิที่จะไป ไม่พึงมั่นหมายๆ อยู่กันไปเรื่อยๆ อยู่แบบแมงกะพรุนลอยไหลไปตามเหตุปัจจัย บ้านก็พอหลบแดดฝน เมื่อตายได้ ๗ วัน เสาต้นแรกก็ล้ม พอคืนที่ ๑๐ เสาทั้งสี่ต้นก็ล้มพับรวมกัน เวลาผ่านไปเรื่อย ปลวกกินหายไปหมด โลกคือศาลาเป็นเพียงทางผ่านที่ย้อนไม่ได้ หากินเบาๆใจจะเย็น......

                         โดย พ.ต.ท.สุรเดช ผะอบทิพย์

                                      ๑๑ พฤษภาคม ๒๕๕๙

สมาธิเคลื่อนที่กับข้อคิดข้อธรรม ๑๑

๑.จะเป็นลูกหลานเทวทัตก็ไม่เป็นไร จะเป็นศิษย์อาจารย์ไหนก็ไม่เป็นไร จะไม่เป็นศิษย์ใครเลยก็ไม่เป็นไร จะมีลัทธิความเชื่อใดก็ไม่เป็นไร จะไม่เชื่อสิ่งใดเลยก็ไม่เป็นไร แต่ขอให้พึงโน้ม(โอปนยิโก)มาดูก่อน  เย ธัมมา เหตุปปภวา เตสัง  เหตุง ตถาคโต อาห  เตสัญจะ  โย  นิโรโธ  จะ เอวัง  วาที  มหาสมโณ  พระองค์ทรงแสดงว่า สิ่งทั้งหลายเกิดมีมาแต่เหตุและดับไปโดยเหตุ หรือแสดงความเกิดดับแห่งธรรมทั้งหลายเป็นอนัตตา ไม่มีอะไรเป็นตัวตนดั่งเมฆหมอก

๒.พระพุทธเจ้าสละโลก สายัณห์ สัญญา ขอสละรัก(เจ็บในรัก) เห็นทุกข์เห็นธรรม ไม่เห็นไม่เจ็บ ถึงเจ็บก็ไม่รู้ ต้องหนักๆ ชัดๆ เต็มๆ สติตั้ง มีสิ่งใดก็ทุกข์กับสิ่งนั้น

๓.คนไม่มีงานทำใจก็ฟุ้งซ่านร่านปรารถนาโอกาสเจ็บตัวมีสูง...จิตตั้งมั่นไม่ได้....

๔.เราบังคับผม ขน เล็บ ไม่ให้ยาวไม่ได้ เราบังคับฟันไม่ให้ผุไม่ให้หลุดก็ไม่ได้ เราบังคับหนังไม่ให้เหี่ยว ย่นและแห้งก็ไม่ได้ ร่างนี้เป็นรังของโรค ตั้งอยู่ไม่นาน ไม่เที่ยง คงรวยได้อีกไม่กี่วัน เป็นเจ้าของก็ไม่กี่วัน หากินเบาๆใจสบาย เบาๆ

๕.ตักบาตรทุกวัน ทำทานบ่อยๆ ถี่ๆ เสมอๆ มากๆ เยอะๆ ไม่คุ้ม ยังไม่ตรง....ยังปิดนรกไม่ได้เพราะการให้ด้วยพิจารณาพระศาสดาทรงสรรเสริญ.....ผู้รับเป็นเนื้อนาบุญ......และวัตถุทานที่ให้ได้แต่ใดมา ชอบหรือไม่ชอบ

๖.คลุกคลีกับสิ่งดี สิ่งดีๆบารมีก็เกิด เลือก/คำนวณ กว่าจะรู้เจ็บก่อน

๗.เหนื่อยกายต้องทน เหนื่อยคนต้องพิจารณา เห็นเหตุปัจจัย อุปนิสัย พื้นเพ สันดาน สติปัญญา ภูมิจิตภูมิธรรม คุณสมบัติ สภาวะ กิเลส กรรม วิบาก จิตจะยอมรับตามจริงใจจึงไม่โกรธ ไม่เคือง ไม่อาฆาต ไม่พยาบาทแต่กลับเมตตาสงสารเห็นใจ ใจจะคลาย เบา เย็น สงบเพราะใจยอมรับว่า“มันเป็นเช่นนี้เอง”เข้าใจคนเข้าใจสัตว์ใจสบาย

๘.หยุดเป็นพระ สละ ละเป็นธรรมชั้นสูง แต่ถ้าลด ละได้ก็ชนะมาร

๙.รู้ธรรม ไม่ทำบาป

๑๐.ความบริสุทธิ์ใจเป็นความสุขที่แท้จริง พันล้าน ร้อยล้าน ที่หนึ่ง ที่สุดแล้วมีอะไร...ร่างเป็นเช่นไร.....ใจเป็นเช่นไร......มีใครที่จริงใจบ้าง.......ดับลงแล้ว เห็นอยู่กันเยอะๆมีใครไปด้วยบ้าง

๑๑.ใจรู้จิตก็วาง จิตว่างใจก็หลุดพ้น หากินไม่รู้ดับ ฆ่าเวลาชีวิต เสียดาย

๑๒.โลกคือไอติม ติดสมมุติไม่เห็นวิมุติ....รู้จริงนิ่งเป็นใบ้

๑๓.เราไม่พึ่งฝันไปไกลและไม่ต้องไปให้ถึงเพราะชีวิตที่เหลือมีน้อย ถึงได้มาก็สุขไม่เท่าไร ถึงเป็นเจ้าของก็เป็นได้ไม่กี่ปี แต่กว่าจะได้มาเหนื่อยนะ ต้องไปแลกกับอะไรมานะ มีบาปกรรมติดมาด้วยหรือเปล่านะ อยู่ตามครรลองไม่ร้อง

๑๔.โปร่งใส เที่ยงตรง ถูกต้อง ตรวจสอบได้ ไม่เชื่อ ไม่จริง ไม่ใช่ พูดเล่นใช่ไหมเพราะใจยังมีกิเลส จะโปร่งใสได้หรือ อยู่กันคนละแวบ แวบ

๑๕.เราเป็นใบไม้ที่ถูกสลัดใบเมื่อใดก็ไม่รู้ แต่เราเข้าใจว่าเราเป็นต้นไม้ เราอาศัยอยู่บนแผ่นดิน แต่เข้าใจว่าแผ่นดินเป็นของเรา ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ไปๆ มาๆ แล้วจะหาอะไรอีก จะมาสะสมอะไรอีก

๑๖.บินมาเหาะมาก็ไม่ใช่ ไม่ได้เก่งไปกว่านกหรือยุง ดำดินโพล่ดินมาก็ไม่ใช่ ไส้เดือน มด ปลวกก็ทำได้ เสกเป่าพ่นท่องสวดเจิม โอมเพี้ยง เพี้ยง ก็ไม่ใช่ ไม่ใช่ทางละบาป ชำระกิเลส ไม่ใช่ยอดมนุษย์ ไม่ใช่ผู้วิเศษ ไม่ใช่พุทธะ เพราะทุกสิ่งมีเหตุปัจจัยจะไม่ยึดมั่นก็ต้องมีเหตุผล

๑๗.เมื่อเกิดสิ่งใดขึ้นไม่มีที่พึ่งอันตราย จิตขาดธรรมไร้ความชุ่มชื่น เช่น เมตตาเย็น ไม่พอใจ เคือง โกรธ พยาบาทจะร้อน อยากหรือปรารถนาก็ต้องลำบากหน่อย ไม่รู้ก็เมา จม หลง ดิ้นรนแบกจนตาย

๑๘.ฆ่าผิดตัว ประหารก็ผิดตัว ลงโทษก็ผิดตัว หัว แขน ขา ลำตัว....มันไม่รู้เรื่องอะไรเลยไปทำลายมันทำไม จิตดวงนี้ต่างหาก

๑๙.เราอาภัพสิ่งใดก็ไม่เป็นไร เราต่ำต้อยก็ไม่เป็นไร เราสูญทุกสิ่งก็ไม่เป็นไร แต่ขอให้ใจเราสงบสะอาดจิตเราสว่างเห็นธรรม อิ่มเอิบบันเทิงใจแล้วจะดับตอนไหนไปตอนไหนก็บันเทิงทั้งโลกนี้และโลกหน้า ไปสวยไปดี มีความอาจหาญต่อยมบาลจริงๆ

๒๐.ความทุกข์ในใจคือบาปเป็นกฎสะท้อน เกิดจากก่อเวรสร้างกรรมหรือสร้างเหตุไม่ดี....สะสมมากๆน่ากลัว จบไม่ลง หลอน

๒๑.เกิดมาได้พบพระพุทธศาสนาได้เห็นโบสถ์วิหารเจดีย์แต่เข้าไม่ถึงศีลสมาธิปัญญา น่าเสียดาย เสียดาย เจ็บคงยังไม่พอ...คนเป็นทุกข์เห็นธรรมะ

๒๒.คนทำงานจิตก็สงบโอกาสเจ็บตัวมีน้อยมากเพราะจิตไม่ฟ้งซ่านร่านไปหาอยาก ธรรมก็เกิดมีแก่ตน

๒๓.มนุษย์เกิดมาเพื่อละบาป เจริญกุศล ดับทุกข์ และยุติการเกิดหรือวนเวียนในสังสารวัฏ

๒๔.อายุหมด ทรัพย์ก็หมด ชีวิตใกล้อัสดงแล้วนับคืนวันดีกว่า ลาภ ยศ สรรเสริญ สุข อำนาจ ตำแหน่ง......มันก็คือเมฆหมอก สิ้นภพเงินก็คือใบไม้แห้ง ธรรมดาของการติดอยู่ในภพในภูมิ

๒๕.เมื่อสำเร็จความโกรธแล้วจิตก็เศร้าหมองพึ่งชำระความโกรธด้วยปัญญาเห็นทุกข์โทษภัยแจ้งเหตุปัจจัยในสิ่งที่เกิดเช่นว่านั้น หรือพิจารณาเห็นสัตว์ต่างกันที่ภูมิจิตภูมิธรรม หรือมีสติปัญญาหรืออุปนิสัยหรือคุณสมบัติต่างกัน หรือใช้อุบายวิธีเมตตาเห็นว่าต่างก็ดิ้นรนแสวงหา มีทุกข์ มีกรรม จิตดวงนี้จึงดับเย็น หรือใช้วิธีท่องข่มจิต เช่น โกรธเขาเราร้อนๆ,เมตตาๆ,โกรธเขาทำไมเขาทุกข์อยู่แล้วๆ,เช่นนั้นเองๆ

๒๖.โลกคือหมู่สัตว์เป็นเวทีแห่งภูมิภพ มนุษย์เป็นสัตว์บำเพ็ญปรับเปลี่ยนภูมิภพแดนเกิดได้ เวลาอนันต์.....เวียนว่ายเกิดดับไม่รู้จบแต่ถ้าปักตรงเป้าเข้านิพพานก็ เอวัง

๒๗.เรามีหนี้สินเกินตัวก็ไม่เป็นไรเพราะเราไม่รู้ เราหยุดปรารถนาไม่ได้ เราต้องรับวิบากกรรมไปก่อน เหนื่อยบ้างหนักบ้างก็ไม่เป็นไร แต่ขอให้ใจเราสู้อดทดและมีความเพียรในหน้าที่ รู้จักกินรู้จักใช้ทุกข์ใจก็น้อยลง วิบากกรรมก็ค่อยหมดไป บุญบารมีที่เราสร้างก็ส่งเสริมเราเองแต่ถ้าเราไม่สู้ใจเราก็เศร้าหมองร่างกายก็อ่อนแอ....ทำการใดต้องคำนวณ ตกคำนวณ ตกชีวิต ชีวิตตก

๒๘.ตาก็ฟาง หูก็ตึง เคี้ยวก็ไม่ค่อยได้ กินก็ไม่เท่าไร....เดินก็ไม่ค่อยไหว ข้างในก็แย่ โรคก็หนึ่ง สอง สาม....ยังไม่รู้เรื่องอีกหรือ ยังไม่รู้อะไรเลยหรือ ยังจะอยากอีกหรือ ยังไม่เห็นทุกข์.....เจ็บคงยังไม่พอ.......

๒๙.สูญสิ้นทุกสิ่งแต่จิตมีกุศลยังเป็นผู้เจริญ และถ้าจิตไม่มีกุศลก็เป็นผู้เสื่อมโดยแท้.....มนุษย์วัดกันที่ศีล สมาธิ ปัญญา

๓๐.ติดวัด ติดผ้าเหลือง ไม่เห็นธรรม พบวัดดีพระดีก็ดี พบวัดไม่ดีพระไม่ดีก็หลงทาง ติด จม ผูก เมา ธรรมะจริงๆอยู่ที่ใจเราคือ ต้องฝึกสติ ฝึกปฏิบัติได้ทุกอิริยาบถ(รู้ตัวทั่วพร้อม)ทุกเวลา ทุกสถานที่ ที่สำคัญต้องมีศีล อบรมจิต(ปรโตโฆสะ หรือฟังธรรม) ประคองใจมิให้ไหลไปทางอกุศล เพ่งพินิจพิจารณา(โยนิโสมนสิการ)เพียรละ ชำระบาปอกุศล ทำจิตให้เขารอบ

๓๑.ชีวิตไม่ต้องเป็นพระเอกนางเอกก็ได้ หรือต้องที่หนึ่งหรือที่สุดก็ได้เพราะอยู่ไม่นานและยังดับทุกข์ใจไม่ได้ ยิ่งมียิ่งเจ็บ ยิ่งสูงยิ่งหนาว ขึ้นแล้วลงไม่ได้ สละโลกไม่ได้

๓๒.ธรรมแท้ต้องละกิเลส ไม่ยึดตัว ไม่ยึดตน ยึดคน ยึดธาตุ อนัตตา

                             โดย พ.ต.ท.สุรเดช ผะอบทิพย์

                                      ๓ มีนาคม ๒๕๕๙

สมาธิเคลื่อนที่กับข้อคิดข้อธรรม ๑๐

  

๑.เราเป็นคนจนก็ไม่เป็นไร เราเรียนไม่เก่งก็ไม่เป็นไร เราเรียนไม่เก่งก็ไม่เป็นไร เราทำงานหนักก็ไม่เป็นไร เรากินอยู่ไม่ดีก็ไม่เป็นไร เราถูกเบียดเบียนก็ไม่เป็นไรเพราะเราเลือกเกิดไม่ได้ เหตุปัจจัย ความเป็นมาหรือกฎกรรมจึงได้ดำเนินมาอย่างนี้ แต่ขอให้เราทำหน้าที่ของเราให้ดี บุญบารมีก็เกิด ใจเราก็ไม่เศร้าหมอง เราก็อยู่เย็นเป็นสุขแล้ว

๒.เราเป็นดาบแก่ๆ จ่าแก่ๆ ก็ไม่เป็นไร เป็นร้อยเอกดาวผุก็ไม่เป็นไร เป็นพันโทดาวผุก็ไม่เป็นไร ขอให้เราร่มเย็นดับเย็นสงบจากกิเลสก็น้องๆยอดมนุษย์แล้ว อีกไม่นานก็ต้องเดินทางแล้ว...ทุกสิ่งเป็นเพียงเมฆหมอกเกิดดับหายไป ขอบพระคุณพระธรรมจริงๆ

๓.อย่าไปเปรียบเทียบเลยว่า เขาสบายเราลำบาก เขาไม่ทำงานเราทำงาน เขาได้เงินเราไม่ได้เงิน เขาเงินเดือนมากเราเงินเดือนน้อย เขาเป็นท่านพญาเราเป็นเพียงเบี้ย เขาอยู่เหนือเราอยู่อยู่ใต้เขา เขามีเมียสวยดั่งนางฟ้าแต่เมียเราขี้เร่ เขามีผัวดีเรามีผัวเลว เขามีลูกดีเรามีลูกเลว ลูกเขาเป็นหมอลูกเราเป็นยาจกรับจ้าง เขาดื่มโค้กเราดื่มน้ำเปล่า เขาได้ดีเราตกต่ำ เขากินอิ่มเราอดอยาก เขาอยู่สวรรค์เราอยู่นรก เพราะมนุษย์สัตว์ต่างมีบุญ บารมี วาสนาไม่เสมอกัน พึงสะสมกรรมดีบุญ บารมีก็เกิดขึ้นอย่างเขา แต่ถ้าเขาประมาทในกรรมเมื่อบุญเขาหมด บารมีเขาดับ วาสนาเขาสิ้น เขาจะรับเต็มจัดเต็ม เต็มๆ

๔.พระเจ้า เทพ เซียนทำให้เราบริสุทธิ์ไม่ได้ ช่วยให้เราพ้นทุกข์ก็ไม่ได้ ลูกเทพเองก็ช่วยเราไม่ได้ สำเร็จธรรมก็ไม่ใช่แต่เป็นไสยศาสตร์ ถ้าพุทธศาสตร์ต้องมีปัญญา พึงนำจิตดวงนี้ให้ถูกทาง ลืมพระพุทธเจ้าแล้วหรือ ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน เมื่อสะสมกรรมดีบุญบารมีก็เกิด และถ้ามีปัญญาทุกข์ก็ดับ........ ลูกเทพ เทพองค์ไหน..... เทพก็ยังเวียนเกิดเวียนตายอยู่ ปัญญาระดับเทพ(ประมาณปัญญาระดับศีลได้) เทียบชั้นกับอริยบุคคลไม่ได้

๕.เหตุผลมนุษย์เปลี่ยนได้แต่ความจริงเปลี่ยนไม่ได้ มนุษย์เป็นเครื่องมือวัดไม่ได้เพียงแต่โลกสมมุติหรืออุปโลกน์ขึ้นมาแต่ไม่พ้นกฎกรรม

๖.มนุษย์ภัยมีรอบตัว ร่างก็เป็นรังของโรค ตั้งอยู่ก็ไม่นานเหลืออีกไม่กี่วันคืนแล้วก็กลายเป็นดิน ธุลีดิน คนรุ่นใหม่ๆก็ลืมเราหมด จะแย่งชิงกันไปทำไม จะเบียดเบียนกันไปทำไม จะดิ้นรนกันไปทำไม จะวุ่นวายกันไปทำไม ยังไม่เหนื่อยอีกหรือ ยังเจ็บไม่พออีกหรือ ยังมองไม่เห็นอีกหรือ และจะไปไหนอีก...

๗.นั่งสมาธิจนเป็นหิน เดินจงกรมจนเท้าแตกพื้นดินสึกลึกเป็นร่องจนท่วมหัวก็ไม่บรรลุ ถ้ายังขัดเกลา เบา ถอน ชำระหรือดับกิเลสไม่ได้ ไม่มีปัญญา ขาดปัญญา แล้วยังมาคุยอวดโม้จำหน่ายวัตถุมงคล ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน

๘.เรียนรู้โดยศึกษาเป็นสัญญา เรียนรู้โดยลงมือทำเป็นปัญญา แต่ถ้าทำซ้ำบ่อยๆหรือมีเหงื่อน้ำตาเลือดเสียอวัยวะน้อยใหญ่หรือพลัดพรากสูญเสียก็จะแจ่มแจ้งชัด ยิ่งเจ็บยิ่งซึ้งยิ่งเห็นทางเห็นธรรม

๙.สติไม่เกิด สติไม่มีจะระลึกดีให้จิตเกิดกุศลได้อย่างไร จิตมีกุศลแต่ไม่พิจารณาปัญญาก็ไม่เกิด ผ่านอยากจิตบริสุทธิ์ แต่พึ่งมีสติและความเพียรชำระขัดเกลาไป

๑๐.ดีก็ไม่ยึด ชั่วก็ไม่เอา อยู่ไปเรื่อยๆ จนกว่าร่างจะพัง....ได้บ้าน ได้รถ ได้ยศ ได้กิจการ...แล้วยังไง จะหยุดยังไง จะไปอยู่แล้ว ไม่รู้ทางไม่เห็นทาง....ดับไปแล้วกว่าจะขึ้นมาเป็นมนุษย์ได้อีก ยาก

๑๑.โลกนี้ไม่มีอะไรเที่ยงแท้และไม่มีอะไรแท้จริง ถูกผิดอิงกับบัญญัติที่กำหนดขึ้น ติดสมมุติไม่เห็นวิมุติ เวลาใกล้จะหมดแล้ว หลังความตายมีกี่คนที่พูดถึงเรา ลืมกันหมดโลก

๑๒.การขาดทุนทางจิตวิญญาณ เช่น หงุดหงิด คับแค้น โกรธ อาฆาต พยาบาท ฟุ้งซ่าน รำคาญ อยาก ไม่อยาก วิตก หดหู่ ลังเล สังสัย ไม่รู้ จิตก็เศร้าหมองเป็นความล้มเหลวแห่งภพ....แก้ไขได้ด้วย มรรค ๘

๑๓.มีสิ่งใดย่อมทุกข์กับสิ่งนั้น และถ้าไม่อยู่ตามครรลองก็ยิ่งร้องขึ้นไปอีก เด็กๆร้องตายพอแก่เข้าก็เริ่มเห็นใจก็เริ่มละเริ่มวางได้

๑๔.ความไม่รู้เป็นมลทินฆ่าตน เด็กๆต้องเรียนรู้ฝึกฝนอดทนทำการงานให้มากๆ จะเกิดทักษะ เทคนิค ใจก็ไม่ฟุ้งซ่านเป็นอยู่ก็สงบธรรมก็เกิดแก่ตน ส่วนคนแก่แก้ไขไม่ได้ก็ปล่อยไป ให้ตายไป....

๑๕.หลงจนสังหารหมู่ หลงจนฆ่าเขาฆ่าตน หลงจนเก็บกอบโกยโกงหรือจนยึดแผ่นดินแผ่นน้ำแผ่นฟ้า หรือเบียนเบียนเขา ชีวิตจริงไม่สุขไม่สงบเป็นการฆ่าทำร้ายจิตวิญญาณตนเองทั้งที่ร่างกำลังจะพัง

๑๖.เมื่อเราแก่ เราไม่รู้อะไรสังเกตพิจารณาก็ไม่ออก จงอย่ายุ่งกับคนถ้าไม่อยากเหนื่อยใจหรือเจ็บ... และถ้าเป็นสาวๆ ยุ่งกับชายจะเจ็บหนัก หนักมากๆ ประมาณร้อยละ ๒๐-๓๐ เปอร์เซ็นต์จะโชคดีที่ไม่เจ็บหรือเจ็บน้อยมากๆ

๑๗.หลง หมายถึง ไม่รู้ พอใจ ข้อง ติด ผูก งมงาย จม บ้าหรือเมาอยู่กับโลกหรือสิ่งใดสิ่งหนึ่งหรือหลายสิ่งหรือเห็นว่าโลกเที่ยง สิ่งต่างๆมีหรือเป็นอยู่อย่างนั้น ไม่แปรเปลี่ยนสลายแตกดับหรือไม่เห็นอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา

๑๘.หลงไม่รู้ดับ หากินตาย จมอยู่กับภพ เมาอยู่กับบัญญัติ ติดสมมุติ เกิดมาเพื่อตาย มีชีวิตแบบตายทิ้ง

๑๙.การไหว้เป็นการบูชาคุ้มภัยพ้นภัยความมีตัวมีตนจะน้อยลงลิมิตถึงธรรมเห็นธรรม ทรงธรรม

๒๐.บุญสำเร็จด้วยใจ เห็นเขาทำดีก็ดีใจ เห็นเขาทำไม่ดีก็สงสารเขาเพราะเขามองไม่เห็น เขาไม่รู้ จะติเตียนเอาผิดเขาก็ไม่ได้เพราะเขาไม่รู้ต้องให้เขาพัฒนาไปเรื่อยๆ

๒๑.การอยู่ร่วมกับคนขี้เกียจขี้โกงขี้โม้ขี้......ต้องอดทนและต้องมีสติและใช้ปัญญาให้ยิ่งเป็นกรรมของสัตว์เป็นคราวเคราะห์ของเรา ต้องเมตตาเขาเหตุเพราะไม่รู้พระสัทธรรม

๒๒.ชีวิตเป็นของเหลือน้อยจะมาหลงอะไรกับโลกใบนี้ เรากำลังเดินทางอยู่นะดั่งอยู่ ณ ตำแหน่งหนึ่งบนเส้นทางอนันต์(สังสารวัฏ) เราอยู่กันคนละแวบๆ

๒๓.คนเอาเปรียบ คนเห็นแก่ตัว คนเห็นแก่ได้เป็นคนมีตัวมีตนไม่เห็นตัวแก่ เข้าไม่ถึงธรรม จิตมืดบอด ไม่นานร่างก็พังจมดิน ส่วนผู้เสียสละผู้ที่สละโลกได้เป็นของจริง

๒๔.เวลาใกล้จะหมดแล้ว...ได้กลืนกินชีวิตมนุษย์สัตว์ไปทุกวันๆ กลายเป็นดินเป็นหินกันไปหมด ไม่หลงไม่เมาหนอ สมมุติทั้งชื่อทั้งรูปร่างแปรสลายดับไปสิ้นไป

๒๕.ทุกข์ใจเป็นทุกข์ที่ยาวนาน ทุกข์กายไม่นานก็หายร้อนก็อาบน้ำหิวก็กินข้าวเลือดออกเป็นไข้เป็นโรคก็รักษา สร้างเหตุทำกรรมไม่ดีใจนึกใจคิดซ้ำแล้วซ้ำอีก ดับมันไม่ได้หลอนถึงบ้าได้

๒๖.ยิ่งได้ยิ่งอยากยิ่งมากยิ่งต้องการชีวิตถูกใช้จนตายผิดทางหลงทาง หรือหลงไม่รู้ดับ

๒๗.ร่างมันจะไม่ไหวแล้ว จะเอาอะไรอีกจะหาอะไรอีกจะดับอยู่แล้ว

๒๘.ไม่ปล่อยจิต พึ่งหาที่อยู่ให้จิตหรือให้จิตเกาะเกี่ยวกับสิ่งใดสิ่งหนึ่ง เช่น การงาน,ลมหายใจ,เพ่งสิ่งใดๆ,ท่องคำบริกรรมใดๆ,สวดมนต์,ระลึกตรงๆหรือทำความรู้สึกกับสิ่งที่สัมผัสหรือพิจารณาโดยรู้ตัวในขณะคิดนึกนั้น ฝึกตามรู้กายจะรู้จิตเห็นจิตเรา

๒๙.เราอายุเท่าไร ใช้มาแล้วเท่าไร เหลืออีกเท่าไร ที่ยืนได้เดินได้ที่ไม่ต้องลุกโอยนั่งโอย...แล้วจะจบอย่างไร...โลกนี้ไม่มีอะไร แต่ละกลุ่มชีวิตดั่งเมฆหมอกเกิดดับหายไป

๓๐.ความเจริญการศึกษาศิลปะวิทยาการสมัยใหม่ไม่เคยหยุดความเสื่อม ความไม่จริงและการเบียดเบียน สังคมจริงคนก็จริง คนจริงจิตก็มีธรรม เมื่อใจดีทุกอย่างก็ดี ไม่พึ่งใส่ใจกับเปลือกเลย ไม่ได้ผลหรอก

๓๑.ยึดถือในสิ่งที่ต้องเสื่อมต้องแตกดับต้องสูญ มีภาระมีต้นทุนมีโทษภัยมีทุกข์จิตไม่อิสระหรือยึดถือไม่กี่วันคืนหรือต้องมาตายมาจมอยู่กับภพยึดทำไม มีมากเจ็บ...

๓๒.สละโลกได้ทุกข์ก็ไม่มี

๓๓.สุดท้ายทุกคนต้องหยุด ถ้าไม่หยุดมันก็หยุดเรา ทุกสิ่งมีอายุไขมีระยะเวลาชีวิตใกล้อัสดงแล้ว ไม่พึ่งมั่นหมายๆ ชีวิตไม่ได้ยืนยาว

๓๔.ถ้ารู้จริงจะไม่หลงสมบัติของโลกใบนี้

๓๕.ความศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้อยู่ที่วัตถุธาตุแต่อยู่ที่ใจเราที่ต้องเรียนรู้ฝึกฝนอบรมบ่มอินทรีย์ให้แก่ รู้ในรู้นอกรู้เกิดรู้ดับ แจ้งชัดอนัตตา

๓๖.ชีวิตเหมือนฟองน้ำ เดี๋ยวมันก็แตก เมื่อระลึกบ่อยๆจะไม่พร่ำจะไม่มั่นหมายหรือเพ้อหรือฝัน ชีวิตไม่ได้ยืนยาว...อายุมากต้องพร้อม อายุน้อยต้องเตรียม

๓๗.กาลเวลากลืนกินสรรพสิ่งแม้แต่ตัวมันเอง เราถูกกินทุกวันๆ ถามจริงเรามีเวลาเหลืออีกกี่วัน หากินเบาๆไปเย็น

๓๘.ไม่ทำชั่วใจก็สุข ทำดีใจก็เย็นเบา ชำระจิตก็อิ่มชื่น

๓๙.ขันติเป็นพื้นธรรม เมื่อไม่มีขันติและความเพียรธรรมก็ไม่บรรลุ การงานที่ยุ่งยากก็ไม่สำเร็จ ความรับผิดชอบ ความเชื่อถือ ศรัทธาก็ไม่มี เสียของเกิดมาตายทิ้ง

๔๐.การออกแบบสังคมมนุษย์หรือกิจกรรมมนุษย์ต้องออกแบบระบบให้มนุษย์คิดดีทำดีมีสัมมาทิฎฐิเข้าใจเหตุผล ถูกผิด ดีชั่ว บาปบุญ คุณโทษ ประโยชน์ไม่ใช่ประโยชน์ นรกสวรรค์แอนด์นิพพาน ทางโลกระบบต้องมีความรวดเร็ว เที่ยงตรง แม่นยำและคุ้มค่า เช่น ไม่สร้างหลักเกณฑ์วิธีการเงื่อนไข เงื่อนเวลาจนเป็นภาระหรือสร้างหายนะแก่ทุนหรือจิต

๔๑.ชีวิตใกล้อัสดงแล้ว จะสะสมอะไรอีกจะเดินทางอยู่แล้ว ที่ได้มาทั้งหมดวาง

๔๒.เมื่อดับลงจากภพนี้ไปแล้วจะขึ้นมาเป็นมนุษย์ได้อีก กี่ภพก็ไม่รู้ หาใช่ว่าจะขึ้นมาได้ง่ายๆ เราย้อนเวลาไม่ได้ เดินหน้าไปสู่เวลาอนันต์ ถ้าตายแล้วเลิกกันพระพุทธเจ้าไม่ต้องมี...โบสถ์วิหารเจดีย์ก็ไม่ต้องมี ระบบเวลา ตัวเลข วิทยาศาสตร์และตรรกก็ไม่ต้องไปศึกษาเรียนรู้มัน พุทธเป็นศาสนาแห่งปัญญา ไม่เพียงแต่จิตสงบหรือทำดีแต่ถึงจิตที่บริสุทธิ์ขาวรอบ

๔๓.จิตบันทึกในสิ่งที่ทำในกรรมที่ก่อ(ทำอะไรก็รู้อยู่ที่ใจทั้งหลักฐานพยานถูกผิดใจก็รู้)จะมีสัญญาปรากฏหรือผุดขึ้น ผู้มีอดีตไม่ดีเมื่อนึกคิดขึ้นใจก็ไม่สงบก็หวั่นไหวบ้างเศร้าหมองถึงกับหลอน

๔๔.ปัญญาเหนือบาปเป็นปัญญาชำระกิเลสต้องใช้ความรู้ทั้งหมดที่มีที่บ่มอบรมฝึกฝนมาคนมีปัญญาไม่สร้างปัญหา แต่เป็นมันสมอง ดับ บรรเทาทุกข์ตนทุกข์ผู้อื่น

๔๕.เอาโลกเป็นบ้านแล้วสบายใจก็ไม่ต้องประชันใครกินอยู่ไม่กี่วันคืนแล้วก็ไป เห็นคนแก่สร้างบ้านหลังใหญ่แล้วมองยิ้ม เขาไม่รู้ เขายังไม่รู้......

๔๖.มนุษย์มีกิเลสเป็นเครื่องจองจำเมื่อเห็นทุกข์โทษภัยใจก็เริ่มละได้ เวลาเหลือน้อย

๔๗.คนหยาบคนบาปไม่เข้าใจบุญบาปไม่เห็นจิตตนใจนึกคิดปรุงแต่งไปเรื่อยแต่ถ้าตั้งมั่นได้ต้องเจ็บหนักๆ ชัดๆ เต็ม หรือต่อเนื่องก็จะเริ่มรู้เริ่มเห็น แต่ก็ยังละไม่ได้ พอหายเจ็บก็เอาอีกพราะปัญญายังไม่พินิจพิจารณา เด็กเจ็บตายร้องตายพอผมสองสีก็เริ่มรู้เพราะสะสมเจ็บมามากบ้างแล้ว

๔๘.ทฤษฎีการแข่งขันเป็นรากฐานแห่งความขัดแย้งนำไปสู่ความหายนะ...แบ่งปันเกื้อกูลและอภัยคือสังคมเทพ มนุษย์มีเวลาน้อย

๔๙.อยู่กับสิ่งใดต้องรู้จักสิ่งนั้นเช่น อยู่กับคนไม่เข้าใจคนก็หงุดหงิดคับแค้น ไม่รู้งานรู้วิธีจิตก็วิตกแต่ถ้าไม่รู้จริงใจก็อยาก...ยิ่งอยากมากคือยิ่งไม่รู้

๕๐.เราอายุไม่ยืน เราอยู่ได้ไม่นาน เราไม่รู้ว่าเขาให้เวลาชีวิตเรามาเท่าไร...ไม่พึ่งมั่นหมายๆ เมื่อระลึกหรือโน้มมาจะรู้สึกเบาผ่อนคลาย

๕๑.คนโลภ คนหลง มองไม่เห็นธรรม หากินไม่รู้ดับเมา

๕๒.หาเงินหาทองจนลืมชีวิตมารู้เมื่อเวลาจะหมดร่างกำลังพังทิ้งจิตทิ้งธรรมชีวิตโมฆะจิตมืดบอด

๕๓.โบสถ์วิหารเจดีย์ไม่ใช่ที่พึ่ง ที่พึ่งที่แท้จริงคือทานศีลภาวนา

๕๔.ทำอะไรอย่าเกินตัว คิดอะไรอย่าเกินจริงอยู่ตามครรลองสร้างเหตุดีๆไม่ก่อภาระหรือผูกพันกับสิ่งใดๆมากไปใจจะได้สบายกายก็จะเหนื่อยน้อย แต่ถ้าแก่แล้วก็ต้องหยุด เชื่อกรรมไม่เจ็บตัว

๕๕.เมื่อจิตตั้งมั่นในสิ่งที่ทำใจก็สงบสุข แต่ถ้าจิตส่งออกทุกข์ก็จะเกิดขึ้นแต่ละขณะๆ

๕๖.ถ้าจะปฏิบัติธรรมได้ดีต้องสบายกายสบายใจมาก่อนไม่มีเหตุขัดข้องในเรื่องใดๆ เช่น มีภาระก่อเวรมาทำสมาธิเจริญสติก็ไม่เกิดผล ทำกรรมไม่ดีมาจิตก็ตั้งไม่ได้

                    โดย พ.ต.ท.สุรเดช ผะอบทิพย์         

                                      ๒๙ มกราคม ๒๕๕๙